Ik heb er geen woorden voor en ben er stil van. Er zijn zesentachtig jongeren overhoop geschoten. De dader vindt dat hij gxe9xe9n misdrijf heeft gepleegd en hij heeft geen spijt. Naast dit vreselijke drama was er dan ook nog de bomaanslag in Oslo. Wrang detail: bij het lezen over de ravage in Oslo verscheen op op nu.nl een reclame voor nieuwe kozijnen. Wat mij betreft de commercixeble misser van het jaar.

Zesentachtig jongeren die bijeen kwamen op een jongerenkamp van de Sociaal Democraten lijken louter te zijn doodgeschoten omdat zij deel uit maakten van deze Sociaal Democratische vereniging. Op internet verschijnen zelfs steunbestuigingen voor deze daad van een volstrekt gestoorde gek.

Exe9n land, zesentachtig families in diepe rouw. Volslagen zinloos geweld. In een doorgaans vreedzaam land, een open samenleving. Gelukkig zegt de regeringsleider, Jens Stoltenberg, dat Noorwegen ook in de toekomst een open samenleving zal blijven.

Geweld tegen willekeurige burgers is helaas onontkoombaar. Kort na het drama in Noorwegen zijn er al weer schietincidenten in de Verenigde Staten. De wapenlobby verdedigt met succes dat wapenbezit voor burgers mogelijk moet blijven. Zolang dat de politieke realiteit is, zijn er ook wapenbezitters die hun wapen leegknallen op onschuldige mensen.

 
Terwijl de eerste regio de kinderen uitzwaait die de komende zes weken hun ouders gaan helpen bij de oogst komt @onderwijsgids met een onderzoek naar de werkdruk in het basisonderwijs. Die werkdruk ligt hoog. Daar zal ik niets aan af doen. Er wordt ongelooflijk hard gewerkt in het basisonderwijs. Maar…. Doen we de goede dingen? Doen we de goede dingen goed?

Als oorzaken van de werkdruk worden de volgende factoren genoemd:

• de taakverdeling in het team,
• de ontspanningsmogelijkheden in de pauzes,
• de werktijden,
• de invloed die men heeft op de werksituatie,
• de waardering die men krijgt voor het werk,
• de effectiviteit van vergaderingen,
• de groepsgrootte,
• de vervanging bij afwezigheid van een collega,
• de rust en orde op school.

Die factoren verbazen mij toch enigszins. Op basisscholen wordt over het algemeen nog steeds vrij democratisch gewerkt en worden de meeste besluiten in de vergadering door directie en leerkrachten genomen. Op de effectiviteit van vergaderen en de besluitvaardigheid heeft men over het algemeen dus veel invloed. Net als op de werksituatie zelf.

Feitelijk heeft iedere school veel ruimte om de schoolorganisatie en de onderwijsinhoud zelf vorm te geven. Wat daarbij belangrijk is, is dat er duidelijke keuzes worden gemaakt en dat – inherent aan die keuzes – ook zaken worden losgelaten. Het is een kwestie van creativiteit en oplossingsgericht denken om factoren die men als belemmerend ervaart om te buigen naar kansen voor de school en de leerkrachten.

Vormen de werktijden een probleem? Pas ze, in overleg met ouders, aan! Crexeber in samenwerking met kinderopvang, sportclubs en welzijnsorgainsatie een dagvullend aanbod. Mogelijkheden zat en op tal van plaatsen gebeurt dit gelukkig.

Ik ben bijna geneigd te zeggen dat klagen over werkdruk "calimero-gedrag" is. "Zij zijn groot en ik is klein". Dat is niet het gedrag dat bij een zelfbewuste professionele leerkracht past. De factoren die uit onderzoek naar voren komen, zijn bexefnvloedbaar. Ik erken volop dat leerkrachten in het basisonderwijs het druk hebben. Vaak zijn ze drukker dan druk. Maar zij hebben ook, met hun schoolleiding, de sleutel in handen om de werkdrukfactoren goed te analyseren en op te lossen. Juist dat vermogen maakt immers de professional.

Als dat in het team slecht lukt, is er altijd externe expertise beschikbaar om die oplossingen te implementeren die de rust en structuur in de school ten goede komen. Ideexebn nodig? Kijk gerust op www.andereblik.com en vraag het daar.

 
Wat is dat toch met bestuurders en managers? Als ze eenmaal aan het roer staan, doen ze rare dingen. Declareren ze 900.000 euro teveel of openen zij – verantwoordelijk voor kwalitatief goed hoger onderwijs in eigen land – vestigingen in Quater, Bangkok en op Bali. Of zij schuiven, vanuit hun verantwoordelijkheid binnen een universiteit, lucratieve opdrachten door aan de eigen echtgenote voor een slordige 750.000 euro.

Allemaal laakbaar gedrag. Gedrag waarvan u en ik op onze klompen aanvoelen dat het niet door de beugel kan. Waarom voelen die bestuurders en managers dat dan niet aan? Lopen zij daadwerkelijk naast hun klompen? Brengt hun positie met zich mee, dat hun realiteitszin afneemt en worden zij hierop niet meer gecorrigeerd door hun omgeving? Hebben zij geen critical friends?

Bijkomend probleem is dat dit soort bestuurders en managers – zij noemen zichzelf graag "topmanagers" – een smet op het blazoen vormen voor heel veel wel integere managers die enorm hard werken en de goede dingen doen. Ik hoor in reactie op dit verwerpelijke gedrag nogal wat kreten als: "alle managers door de plee", "weg er mee" en laat de werkvloer het vooral zelf doen. Waar Ien Dales ooit zei: "Een beetje integer bestaat niet", geldt voor Geert Dales dat "een beetje integer, integer genoeg is".

Organisaties kunnen niet zonder sturing. Ergens moet op basis van voldoende draagvlak een knoop worden doorgehakt. Met arbeiderszelfbestuur alleen lukt dat niet. Zou dat wel het geval zijn, dan waren veel organisaties echt anders georganiseerd. Er is dus leiding nodig. Integere leiding. Gewoon hardwerkende vrouwen en mannen met hart voor de zaak die zichzelf willen wegcijferen en de organisatie willen dienen. Die vrouwen en mannen bestaan. Zij noemen zichzelf geen topmanager. Je hoeft ze ook niet met een lampje te zoeken. Ze presteren vaak wel top!

Helaas wedden benoemingscommissies vaak op het verkeerde paard. Of vissen zij in een troebele vijver waarin alleen die vissen zijn uitgezet die goede maatjes zijn met mensen in het "old boys netwerk". Het werkelijke probleem zit dan ook in het werven, selecteren en benoemen van mensen die aan het roer kunnen staan. Die zoektocht moet opener, meer competentiegericht en vooral buiten de gebaande paden.   

 
Ik weet niet wat ik nu de meest schokkende ervaring in het Geldermalsense vond de afgelopen 24 uur. Het raadslid dat in de rondvraag van de gemeenteraad van zijn vrouw moest vragen waarom zij niet mede uitgenodigd was voor de fesstelijke opening van het heraangelegde marktplein? De sticker achter op een Dacia: "Vegetarians drive like animals"? Of de mevrouw die daadwerkelijk als een beest reed, geen richting aangaf en mij verrot schold omdat ik niet op haar richtingverandering anticipeerde.

Gisteren bezocht ik voor het eerst als belangstellende de gemeenteraad van Geldermalsen. Dit in het kader van mijn inburgering en omdat ik met een aantal enthousiastelingen ga proberen om in Geldermalsen de afdeling GroenLinks nieuw leven in te blazen. Deze "kiss of life" voor de afdeling is hard nodig en ik hoop eigenlijk dat de revitalisering van Groenlinks op lokaal niveau ook bijdraagt aan een levendiger dorpscultuur.

Het aanschouwen van de gemeenteraad leverde vermakelijke taferelen op. Een in zijn kuif gepikte CDA-er, een mevrouw van de PvdA die niet uit de voeten kon met de lopende zaken binnen het samenwerkingsverband rivierenland en ongelooflijk veel gesteggel over een "kluifrotonde". RroRail lijkt dat graag te willen, maar lokaal ziet niemand er echt iets in en zelfs de burgemeester vindt het maar niets en nam alvast afstand van het college dat de "kluifrotonde-variant" als enig overgebleven alternatief voor een goede ontsluiting van de brandweerkazerne verder wilde uitwerken. 

Even dreigde er een "kluifrotonde-oproer" vanuit de VVD waar men de afgevallen varianten in de overweging mee wilde nemen, maar met enkele soepele toezeggingen van de wethouder en de belofte er in de commissievergadering nog een keer over te praten, werd het collegevoorstel soepel door de raad geloodst.

De lokale politiek boeit. Dat weet ik als oud-raadslid als geen ander. Iedere gemeente heeft gelukkig haar eigen raad met haar eigen politieke mores en cultuur. Voor de raad van Geldermalsen geldt hetzelfde als voor de dorpskern. Er mag wel wat leven in de brouwerij.

 
Hmm, eens even kijken. Waar ligt het rode potloodje. Heey, ik zie geen rood potloodje. Gelukkig heb ik van mijn vrienden deze prachtige pennenset gekregen toen ik gexefnstalleerd werd in de Staten van Noord Holland. Eens even kijken. Blauwe balpen…. puntje van de tong tussen de lippen, rondje netjes kleuren: D66, Roger van Boxtel!

Zou het zo gegaan zijn. In het hoofd en in het hokje. In Noord Holland, waar xe9xe9n D66-er een klein drama veroorzaakte. Roger van Boxtel ziet zijn ploeg xe9xe9n zetel kleiner worden. Hij rekende op zes zetels en heeft er nu vijf. Daarmee is er ook xe9xe9n oppositiezetel van kleur verschoten.

De democratie teruggebracht tot haar essentie: "Gij zult een rood potlood gebruiken!" De Eerste Kamer net zo verdeeld als het hele land: 37 zetels voor VVD/CDA en gedoogzooitje PVV. Net geen meerderheid, net als de oppositie. De sleutel dus in handen van de SGP. Winkels dicht op zondag, godslastering blijft verboden, de liberalen worden strenger in de leer.

De getrapte verkiezing is een bizar systeem. Niet meer van deze tijd. Misschien is een stemcomputer beter dan een zoekgeraakt rood potlood of is het zaak richeltjes in stemhokjes definitief te verbieden.     

 
Hmm, eens even kijken. Waar ligt het rode potloodje. Heey, ik zie geen rood potloodje. Gelukkig heb ik van mijn vrienden deze prachtige pennenset gekregen toen ik gexefnstalleerd werd in de Staten van Noord Holland. Eens even kijken. Blauwe balpen…. puntje van de tong tussen de lippen, rondje netjes kleuren: D66, Roger van Boxtel!

Zou het zo gegaan zijn. In het hoofd en in het hokje. In Noord Holland, waar xe9xe9n D66-er een klein drama veroorzaakte. Roger van Boxtel ziet zijn ploeg xe9xe9n zetel kleiner worden. Hij rekende op zes zetels en heeft er nu vijf. Daarmee is er ook xe9xe9n oppositiezetel van kleur verschoten.

De democratie teruggebracht tot haar essentie: "Gij zult een rood potlood gebruiken!" De Eerste Kamer net zo verdeeld als het hele land: 37 zetels voor VVD/CDA en gedoogzooitje PVV. Net geen meerderheid, net als de oppositie. De sleutel dus in handen van de SGP. Winkels dicht op zondag, godslastering blijft verboden, de liberalen worden strenger in de leer.

De getrapte verkiezing is een bizar systeem. Niet meer van deze tijd. Misschien is een stemcomputer beter dan een zoekgeraakt rood potlood of is het zaak richeltjes in stemhokjes definitief te verbieden.     

Dit weekend zit ik op Mennorode (Elspeet). Met een groep fractievoorzitters van GroenLinks. In drie dagdelen behandel ik als trainer met hen onderwerpen als leiding geven, conflicthantering en de verschillende rollen die je als fractievoorzitter vervult.

De dag daarvoor heb ik weer een bijeenkomst met met opleidingsgroep "Schooleiders van Buiten". Altijd erg leuk en inspirerend om elkaar te ontmoeten. Dit keer bezoeken wij een school in Twello, op steenworp afstand van Apeldoorn waar ik mijn politieke ervaring opdeed.

Over die Schoolleiders van Buiten heb ik in het blad Basisschool Management een stuk geschreven: Download Een timmerman die bakker wordt

Over politiek loop ik de laatste tijd, sinds er een minderheidskabinet is met gedoogsteun van populistische opportunisten, wat tobberig rond. De versnippering van het politieke landschap maakt de bestuurbaarheid van het land niet groter. Dat gegeven, gecombineerd met het gegeven dat de echte politieke talenten verdeeld zijn over de verschillende partijen, maakt het volgens mij steeds aantrekkelijker om die benauwende partijstructuren open te breken en tot een nieuwe, minder partijgebonden politieke indeling te komen. Een vierstromenland of zo: conservatieven, sociaal-democraten. chisten-democraten en vrijzinnig-liberalen. Met in coalitievorming waarschijnlijk steeds een meerderheid die bestaat uit twee van deze vier blokken. Het lijkt mij een duidelijker indeling en het noodzaakt tot echt besturen en politiek voeren op hoofdlijnen. Een te detaillistisch belang komt minder snel boven drijven.

's Avonds aan de borrel op Mennorode maar een boom over opzetten.

 
Afgelopen week was ik met mijn lief, haar dochters (met elk een vriendin), mijn zoons en de vriendin van mijn oudste zoon in Croisille-sur-Briance (Haute Vienne, regio Limousin). Even ver weg van het leven van alledag in ons land. Ver weg van het moddergooien tussen Mei Li Vos (PvdA) en Hero Brinkman (PVV).

Dichtbij genoeg (via televisie) om met elkaar wel stil te staan en stil te zijn bij de dodenherdenking. Wij keken naar het monument op De Dam, waar het dit keer twee minuten stil bleef.

De meivakantie, die ik overigens niet meer als schoolleider beleefde, maar als zelfstandig onderwijskundig ondernemer. Want sinds 1 mei 2011 ben ik weer freelancer en vanaf die dag kunnen ook managementteams met mij naar Croisille-sur-Briance. Zij kunnen mij overigens ook gewoon in Nederland consulteren.

Een retriate op het Franse platteland kan erg goed helpen om beter te focussen op hetgeen je te doen staat. Ben Verwaayen, xe9xe9n van Nederlands topmanagers, doet dit – eveneens in Frankrijk – bij tijd en wijle met de top van de VVD (zo weten wij na de aflevering van buitenhof van zondag jl.). Ik bied organisaties graag diezelfde mogelijkheid om in alle rust te reflecteren op het Franse platteland.

Verwaayen zei meer goede dingen in Buitenhof. Hij stond stil bij het gegeven dat de ons omringende landen veel meer investeren in onderwijs dan Nederland. Terwijl onderwijs en innovatie van essentieel belang zijn voor een gezonde economie. Wij weten natuurlijk ook dat scholing en werk de factoren zijn voor sociale stijging en succes in de samenleving.  

Verder brak hij een lans voor Europa. Dat ernstig verdeelde Europa dat maar geen eenheid wil zijn, terwijl wij alleen eendrachtig de concurrentie aankunnen met opkomende landen als China en Brazilixeb.

"Eendracht", belangen bundelen. Over je eigen belang heen durven kijken. Dat waren voor mij ook thema's om op te kauwen tijdens in mijn vakantieweekje, mijn retriate en mijn bezinning op de toekomst. Want dat is iets dat ontbreekt in Nederlandse organisaties, met iedereen op een eigen eilandje. In een eigen fort, ophaalbrug omhoog. Ik wil vanuit mijn bedrijfje juist graag verbinden, bruggen slaan en samenwerking stimuleren.

Onderwijl genoot ik van het prachtige weer, de rust en de fantastische omgeving. En van de gezelligheid van acht reisgenoten.

Vandaag begon het leven van alledag weer. Mijn partner aan het werk in Den Bosch en ik bezig met de organisatie van een conferentie voor schoolleiders en met allerhande praktische zaken die nu eenmaal nodig zijn om in Nederland als freelancer geld te mogen verdienen.

 
Maandag debuteert de PVV in de provinciale staten van Noord Holland. Met een motie om hoofddoekjes te verbieden in openbare gebouwen. Onderwijl woedt in alle hevigheid de discussie over het al dan niet ritueel slachten. Beter is het te spreken over hallal of kosjer slachten, want de slager voert geen ritueel uit, maar een specifieke manier van slachten.

Laten we het luiden van kerkklokken op zondag verbieden, alsmede de aanstootgevende kerkgang van grote gezinnen met meisjes in lange rokken en moeders met zwarte hoedjes. Laten we de moskee bekladden en bij synagogen de ruiten ingooien. Laten we mannen met een roze trui "flikker" toe roepen en meisjes met een leuk rokje "hoer!"

Laten we naar mede weggebruikers de middelvinger opsteken; zij rijden immers per definitie in de weg. Laten we toeteren en schreeuwen. Het is nu eenmaal onze volksaard om ons op te winden over alles en iedereen. Wie anders doet, dan wat wij gewoon vinden, deugt gewoon niet.  

Laat ik gewoon de hond uitlaten. Laat ik proberen mij niet op te winden over de toenemende intolerantie in ons land. Laat ik maar gaan genieten van het lekkere lenteweer en vasthouden aan mijn gewoonte om iedereen zijn of haar gewoonten, geloof en eigenaardigheden te gunnen. "Splinter, uit met baasje" en niet blaffen naar alle hondjes die anders zijn.

 
 
To my surpise the Dutch Academy of the Green Party was asked if they had a trainer who was able to come to Athens at april the 9th en 10th. The Greek Green Party organized, in coxf6peration with the staff of the Europian Green Party, a conference for their members and politians in Greece.

Suddenly I was sitting in an airoplane flying to Athens. Together with an Irish collegue, Tommy Simpson, I was invited by the Greek to tend to the conference in Athens. My contribution to the progamm was a lecture of good practises and lessons learned and a lecture of setting the right ambition, the right goals and the right stategy to communicate these ambitions and goals.

My Irish collegue would emphazise how you could structurize a party as the Greens and how you could get better organized. Further we both would accentuate trends in politics and the Green point of view and how to act in conflict-situations.

We didn't have the same group in our conference during both days, so we had to improvise at some point and repeated some of our issues during the second day. As matter of fact the time was quite short to train all the aspects the Greek Green Party would like us to describe. We were very glad there was a very good translater during both days. I made it possible to communicate better with each other.

I think it was a very nice conference and I was very happy to be invited. There's a lot more to discuss and lot more to tell. So hopefully based on this conference we can make an arrangement for a next conference to discuss the futher ambitions of the Greek Greens and to be more able to reflect on their specific situation in Greece.

The Greek Greens gave us a very warm welcome. During both friday and saturday evening we had a lovely time and we dined together. There also was a small period of time I had the opportunity to see some parts of the ancient city. I would like to thank the Greek Greens very much for inviting me and I'm looking forward to meet them again.